Niniejsza praca magisterska podkreśla rolę komór mgłowych jako medium umożliwiającego porównanie teoretycznych przewidywań z obserwacjami eksperymentalnymi w dziedzinie fizyki chmur. Wewnątrz komory generowana jest konwekcja Rayleigha–Bénarda, stanowiąca podstawę do badania przepływów turbulentnych. Zawarte jest wyprowadzenie suchej niestabilności Rayleigha–Bénarda, uzasadniające zastosowanie modeli turbulencji w analizie. Następnie wprowadzony i zbadany zostaje stochastyczny, cząsteczkowy model warunków wilgotnych w komorze. Analiza statystyczna wyników dla warunków wilgotnych pokazuje rozkłady eulerowskich zmiennych skalarnych, które są jakościowo i ilościowo zgodne z tymi przedstawionymi w literaturze. Stwierdzono, że stosunki czasowe prędkości do zmiennych skalarnych (temperatury i stosunku zawartości), powinny być rzędu 10 w modelu turbulentnego mieszania polegającym na wymianie ze średnią. Ponadto, ściany boczne o charakterze nieadiabatycznym zostały zidentyfikowane jako mechanizm odpowiedzialny za zwiększoną wariancję przesycenia w porównaniu do ścian adiabatycznych.