Chmury stratocumulus odgrywają kluczową rolę w bilansie radiacyjnym Ziemi poprzez odbijanie i rozpraszanie promieniowania słonecznego. W niniejszej pracy zbadano właściwości optyczne chmur stratocumulus, wykorzystując dane pomiarowe z eksperymentu ACE-2 oraz numeryczny model cząstki chmury (parcel model) oparty na bibliotece libcloudph++. Przyjęto dwa przypadki: czysty i zanieczyszczony. Przy danych eksperymentalnych za dwa przypadki służyły dane z innych dni, z różnych chmur. Przy modelu cząstki przypadki różniły się jedynie koncentracją aerozoli w powietrzu.

Przeanalizowano zawartości wody, koncentrację i promienie kropli. Wyznaczono ekstynkcję oraz znaleziono grubość optyczną korzystając z różnych schematów jej obliczania. Wyniki potwierdzają, że zanieczyszczenie powietrza prowadzi do wzrostu ekstynkcji.

Dla danych eksperymentalnych grubość optyczna wyniosła 5,27 oraz 6,91 w przypadku czystym (dla chmury o grubości 225 m), a w przypadku zanieczyszczonym 4,53 oraz 4,82 (dla chmury o grubości 150 m). W modelu cząstki analizowano chmury o grubościach 170, 270 i 370 m przy różnych prędkościach unoszenia. Najniższe wartości grubości optycznej wyniosły odpowiednio 4,03 i 5,41 przy najcieńszej chmurze, a najwyższe 15,36 i 24,39 przy najgrubszej chmurze.